εγώ και η ψυχή

Πήρα και εγώ το κουφάρι μου αγκαλιά,
ξάπλωσα στο διπλό κρεβάτι και έβγαλα τη ψυχή μου να δει λίγο γαλάζιο.
-Ζεις ακόμα; Την ρώτησα.
-Ναι, μου απάντησε.
-Γύρνα τώρα πάλι από την άλλη και κοιμήσου.
Και αύριο εδώ θα είμαστε.
Οι δυο μας...

έμεινε ο χειμώνας

έφυγε η ψυχή μου,  
έφυγε η ανάσα μου, 
έφυγε το γέλιο μου,
έφυγε το φως μου,
έφυγε ο χρόνος 
 
τόσα που έμειναν, πού θα τα χωρέσω;

έμεινε η απουσία σου,
έμεινε η σιωπή σου,
έμεινε η άδεια πλευρά στο μαξιλάρι,
έμεινε το βουβό τηλέφωνο,
έμεινε το κρύο μου χέρι, μόνο του
έμεινε μετέωρη η καληνύχτα,
έμεινε το σκοτάδι,
έμεινε η βροχή,
έμεινε ο χειμώνας!

σκέψεις

η ανάσα μου, στην ανάσα σου 
η σκέψη μου, στη σκέψη σου
τα σημάδια σου, στο κορμί μου
αγκαλιά μία, ενιαία
η ματιά σου, στη ψυχή μου
η ματιά μου, στο είναι σου
τα χέρια σου, να κρατούν τα κομμάτια μου.

πάλι

..πάλι να ρουφώ,
της φωνής σου, την ηχώ,
το γέλιο να τρυπάει το μυαλό.

πάλι εδώ,
πάλι στο κενό,
έχω να μετρώ,
σωρό τα σ' αγαπώ.

τώρα τί να πω,
στα κύματα βουτώ,
πάλι να ζητώ,
ανάσες για να ζω.

κοίταξέ με

...Κοίταξέ με προσεχτικά και θα καταλάβεις. Για την αγάπη μιας γυναίκας έγινα ποιητής. Δεν τη συγκίνησα. Έγινα κλόουν, καραγκιόζης, Ρωμαίος, Νίγκελ, Άμλετ…Κείνη προσπέρασε, πλάι απ’ τις τραγικές μεταμορφώσεις μου, αγέρωχη και πήγε να θαφτεί στο άγνωστο. 
Ήταν τρελή; Ήταν άρρωστη; …Χαλασμένη απ’ τα βιβλία; Δεν ξέρω. 
Ένα πράγμα ξέρω : πως μ’ έκανε δυστυχισμένο...

-Μενέλαος Λουντέμης -