Χριστος Ανεστη

Το άστρο

Όμορφο αστεράκι,
να μπορούσα να σε φτάσω
στο μικρό μου το χεράκι
δυνατά να σε χουφτιάσω!

Κι έπειτα να σε κρεμάσω
στο σαλόνι ή στη βεράντα
κι όταν κόβεται το ρεύμα
άστρο εσύ θα φέγγεις πάντα!

Καλά Χριστούγεννα & χαρούμενο 2010!

Φθινόπωρο

Στην καρδιά του φθινοπώρου,
οι ψιχάλες της βροχής,
απ' τον ουρανό σκορπίζουν σε τοπία σιωπής.

Κι αν τα φύλλα κιτρινίζουν,
και ψυχραίνει ο καιρός,
θα φορέσω καμπαρντίνα,
θα ΄ναι ο άλλος μου εαυτός.

Μόλις λίγο ξημερώνει και "ανοίγει" ο ουρανός,
μες τους δρόμους θα χορεύω,
π ά ν τ α καλοκαιρινός!

Ότι δεν είσαι

Δεν είσαι βράδυ σκοτεινό, να πω θα ξημερώσει,
δεν είσαι σφαίρα που πονώ, να πω θα με σκοτώσει.
Δεν είσαι θάλασσα βαθιά, να πω πως θα με πνίξει,
δεν είσαι γκρίζος ουρανός, τον ήλιο να μου κρύψει.

Δεν είσαι αστέρι λαμπερό, τις νύχτες να γελάει,
δεν είσαι δυνατό ποτό, τον κόσμο να μεθάει.
Μα είσαι δάκρυ στη ψυχή, ποτέ του δεν στεγνώνει,
είσαι κερί σε προσευχή, μαζί μου σιγολιώνει.

Νησάκι

Θάλασσα βαθιά βουλιάζω,

κυκλαδίτικο νησάκι μοιάζω.

Στα σοκάκια κόβω βόλτες,

του πελάγου ανοίγω πόρτες.

Άσπρα-μπλε τα παραθύρια,

όνειρα, σα βοτσαλάκια μύρια.

Κόκκινες πορτοκαλί 'λιαχτίδες,

κι άλλοτε σαν καταιγίδες.

Αφρισμένες κάποιες μέρες,

κύματα τρυπούν σα σφαίρες,

κοραλλένιες άλλες τόσες,

λιώνουν από τα φιλιά οι γλώσσες.